پسرك با غرور نگاهي به صف ديگر كرد و بعد نگاهي به روپوش سرمه اي اش انداخت. باورش نمي شد چقدر زود بزرگ شده و حالا توي صف كلاس اول راهنمايي ايستاده بود. آنقدر خوشحال بود كه نفهميد كه چه وقت وارد كلاس شد. صداي آقا معلم بود كه افكارش را پاره كرد. سلام بچه ها من صولتي هستم، معلم ادبيات شما! خوشحالم كه امسال با شما هستم. لطف كنيد شما هم خودتان را معرفي كنيد.

صداي بچه ها، توي اتاق پيچيد، رضا، پدرم دكتر هستند.

-         احمد، رئيس بانك

-         شهرام، مهندس برق

-         پسرم شما؟! حواستان كجاست؟!

پسرك ايستاد، منو و مني كرد، گفت: آ...قا...ا، اجازه، من طاهر هستم. شغل پدرم!...

تمام شادي هايش رنگ باختن نگاهي از سوي پنجره به خيابان انداخت، خش خش برگ هاي پاييز زير جاروي دسته بلند پيرمرد نارنجي پوش، ناله اي كرد و تمام شادي اش را در هم تنيد...

پسرك آب دهانش را قورت داد و نفسش را كه در سينه اش حبس شده بود به يك باره آزاد كرد و گفت: شغل آزاد! ...