روزي شيوانا استاد معرفت در مدرسه مشغول درس گفتن بود. يكي از شاگردان پرسيد: «استاد! در اين ديار پاكدامن ترين مردمان همين اهالي مدرسه هستند! اين طور نيست!؟ به هر حال ما اهالي مدرسه شبانه روز مشغول فراگيري علوم معرفتيم و بقيه به زندگي عادي مشغول اند؟!»

شيوانا رو به بقيه شاگردان كرد و از آن ها در اين خصوص سوال كرد. تقريبا همه آن ها به جز يك نفر تاييد كردند كه پاك ترين و كم گناه ترين مردمان اين شهر هستند!»

شيوانا تبسمي كرد و گفت: «چقدر جالب! قبل از اين كه كلاس شروع شود ديدم پشت در مدرسه شخصي مشغول انجام گناهي زشت است و بي پروا به چنين كاري مشغول است.»

تا اين جمله از زبان شيوانا بيرون آمد تقريبا تمام شاگردان به جز همان يك نفر به سمت در مدرسه هجوم آوردند تا ببينند قضيه چيست!؟ چند دقيقه بعد همه شاگردان سرخورده و شرمزده سر جاي خود نشستند و در سكوت به شيوانا خيره شدند. يكي از شاگردان با تبسم گفت: «استاد! هيچ كس پشت ديوار مدرسه نبود!» شيوانا با تاسف سري تكان داد و گفت: «همه شما به جز اين يك نفر براي ديدن صحنه گناه كلاس را ترك كرديد و حريصانه نگاه هاي خود را به اين سو و آن سو دوختيد تا صحنه زشتي را شاهد باشيد. اما اين يك نفر همچنان سر كلاس ماند و شرمزده نگاهش را به زمين دوخت و هيچ نكرد. اكنون شما براي من بگوييد چه كسي گناهكارتر است!؟ او كه براي ديدن صحنه هاي زشت و نامناسب حريص و بي پرواست و يا آن كه شرم و حيا در وجودش قوي تر از نيروي كنجكاوي و ديدن زشتي و وقاحت است؟ اگر شاهد مشتاقي براي ديدن صحنه هاي زشت نباشد، رفتارهاي زشت قبح و كراهت خود را از دست نمي دهند و عموميت پيدا نمي كنند. اگر مي بينيد عمل زشت و ناپسند در دياري شيوع يافته بدانيد كه دليل اصلي آن وجود مشتري براي ديدن صحنه و شنيدن خبر آن اتفاق زشت است. خوب اكنون برايم بگوييد پاكدامن واقعي چه كسي است؟ او كه عمل زشتي انجام نمي دهد، اما از ديدن و بزرگنمايي و تعريف زشتي هاي ديگران پروايي ندارد و يا آن كسي كه نه انجام عمل زشت و ناپسند را در شان خود مي بيند و نه براي ديدن زشتي هاي ديگران اشتياق دارد؟ اگر جواب اين سوال را پيدا كرديد خواهيد فهميد كه شما پاكدامن تريد يا مردم عادي!»