چشمانش را بست و شمرد. يك، دو، سه و ... به ده كه رسيد، گفت: بيام؟ اما صدايي نشنيد! دوباره با صداي بلندتري گفت: بيام؟ باز هم صدايي نشنيد! بار ديگر با تمام قدرت فرياد كشيد: بيام؟ اين بار هم كسي جوابش را نداد! سرانجام طاقتش تمام شد. دست ها را از روي چشمانش برداشت و به اطراف نگاه كرد. همه رفته بودند! بعد از آن، هيچ وقت «قايم باشك»، بازي نكرد.